"Met mij gaat het niet zo goed" zeg ik tegen mijn manager. "Ik loop erg op mijn tenen en ben zo moe. Het is bijna niet vol te houden op deze manier. Ik denk de hele tijd dat mijn collega's zich aan me irriteren. Ik voel me zo gespannen!" Ze hoort mij rustig aan. Als ik stil val en een paar traantjes wegveeg zegt ze: "Het lijkt me goed om je preventief naar de bedrijfsarts te sturen. Misschien kun je in een coachingstraject, maar dat moet via de bedrijfsarts." Ik hoor haar verbaasd aan. "Wist je dit al? Heb je van te voren een plan bedacht of bedenk je dit ter plekke?" Ze lacht: "Nee, dit bedenk ik ter plekke". Ik ben onder de indruk. Wat goed zeg. Ik kan een week later al terecht. Ik vertel de bedrijfsarts mijn verhaal, leg uit wat voor spanningen er thuis spelen en hoe zwaar het is om in mijn eentje zoveel dingen te moeten doen. Een kind opvoeden is niet makkelijk, maar als je alle lasten alleen draagt is het heel zwaar. De bedrijfsarts gaat mee in het idee van mijn manager en meldt me aan voor een coachingsbureau.

Ik ben niet helemaal alleen. Haar vader is er wel, maar de verantwoordelijkheden en de zaken als vroeg opstaan als ze wakker is en zorgen dat ze tandjes poetst, van tijd tot tijd onder de douche gaat, haar op de wc zetten, gesprekken op het kdv, enz. Dat zijn toch dingen die ik alleen moet doen. Hij ligt vaak op de bank te klagen dat hij moe is en ik zeg daar niks meer van. Hooguit zeg ik een keer dat ik ook moe ben, maar een discussie ga ik allang niet meer aan. Misschien moet ik daar ook eens over nadenken.

Dat doe ik dan ook. Op een dag zit ik in mijn pauze op mijn vaste plek in het cafeetje naast mijn werk. De jongen die mijn chocomel brengt lacht vriendelijk naar me. Ik lach vriendelijk terug. Als hij daarna nog een paar keer langskomt rinkelt er een belletje in mijn hoofd. Ik begin hem met andere ogen te bekijken. Vanaf dat moment is er iets veranderd. Er hangt iets in de lucht. Ik zie het aan zijn blik als ik binnenkom en ik voel het aan mezelf zodra ik hem zie. Ik vind het gewoon leuk. Verder niks. Maar als ik met een vriendinnetje in het cafe zit en hij komt langs ontstaat er toch een andere situatie. Zodra hij weg is zegt ze: "Hij vindt jou echt leuk! Zoals hij naar je lacht….." Ik krijg het er warm van, want ik weet dat ze gelijk heeft. Ik zie het zelf ook. Ik heb te weinig tijd, een afspraak dus ik moet opschieten. Ik krijg de ice tea niet op en hij komt aanlopen met een bekertje zodat ik het mee kan nemen. Echt lief. Ik zeg hem vriendelijk gedag. Volgende week zie ik hem pas weer. Vanaf dat moment denk ik alleen maar aan hem. Ik ben verliefd en in de war. Ik wil ervan genieten en tegelijk denk ik oh waar ben ik mee bezig? Ik heb een relatie en we hebben een kind samen. Ja ik heb er genoeg van om afgesnauwd te worden, om me steeds te verantwoorden voor allerlei kleine dingetjes en om me altijd aan hem aan te passen. Maar hij is de vader van mijn kind. En wil ik eigenlijk wel bij hem weg? Ik kan niet ontkennen dat ik al vaker besloten heb om bij hem weg te gaan en dat het niet gebeurde. De laatste keer op voorwaarde dat er een kindje zou komen, tja…

Maar nu zijn we heel wat jaren verder en voor het eerst merk ik hoe ik verlang naar iemand die er wel voor me is. En dan is het natuurlijk nog maar zeer de vraag of deze jongen mij echt zo leuk vindt of dat hij een spelletje speelt. Ik wil het even aankijken. Maar dat dit een teken is dat er thuis iets moet veranderen is heel helder. Verder ga ik toch maar gewoon genieten van dit gevoel. En als hij iets wil afspreken is dat een mooie kans om mijn situatie uit te leggen. Dan zien we dan wel weer verder. Maar ik ben daar nu niet op uit. Ik geniet en wat ik nu leuk zou vinden is dat hij iets meer contact zou zoeken. Ik heb al bedacht dat ze in de zomer vaak dicht zijn en dus ga ik volgende week maar eens vragen of dat dit jaar ook zo is. Heb ik meteen een gespreksonderwerp.

Eigenlijk gaat het best goed met me. Ik ben hartstikke vrolijk en ik heb een lieve dochter. De rest kan me even gestolen worden. Er is iemand die me leuk vindt en daar ben ik ongelooflijk blij mee. Dat is heel goed voor mijn zelfvertrouwen. Ik ben alleen doodmoe, maar ook dat is beter te dragen op het moment. Als ik niet broeg wakker ben door mijn dochtertje, word ik wel vroeg wakker om aan hem te denken. Ach ja, we zien wel hoe het gaat lopen. Laat me nog maar even dromen. Wat er ook gebeurt: dit pakt niemand me meer af.