"Hoever ben jij in de zorg?" vraagt Elza, de psychologe die me heeft verwezen naar het Mentrum. Ik zucht. "Ik heb het zelf even stilgelegd…" beken ik dan. "Nou ja, niet stil, maar ik heb aangegeven dat ik eerst met jou mijn twijfels wil bespreken". Ze knikt uitnodigend. Eerst zoek ik naar woorden maar dan gaat het steeds sneller en makkelijker. De woorden rollen eruit als het ware. Ik vertel dat ik het gevoel had dat het alleen over mijn relatie ging en dat ik snap dat het met elkaar te maken heeft maar dat ik ook het gevoel heb dat ik me moet verdedigen en dat wil ik niet. Ik vond het eng om in een groep te gaan praten, maar ik zag het ook als een uitdaging. Ik wilde die uitdaging heel graag aangaan, ook al vond ik het nog zo eng. Maar de gesprekken met die therapeuten gaven me geen goed gevoeld. Bij het voorbeeld waarin de therapeute vanuit het niets vroeg of ik vroeger ook al overgewicht had schiet Elza in de lach. Ik lach mee. Het sloeg echt nergens op, bovendien wilde ik iets belangrijks vertellen over dat pesten waar ik het over had. En dat ik nooit mag missen omdat ik geen oppas heb ofzo. Terwijl die therapeute wel twee keer achter elkaar te laat komt omdat ze in de file staat. Dat mag dan wel? Ze knikt. "Dat gaat scheef". Ze vraagt bij wie ik ben geweest. Ik noem de namen van de twee therapeuten die ik heb gesproken. Ze knikt. "Die ene ken ik wel" zegt ze dan. "Die vrouw niet, hoe ziet ze eruit?" "Een beetje stevig" glimlach ik. Dan knikt ze meteen, oja ze kent haar wel. Maar die man kent ze beter. Ik kijk naar haar gezicht. Op de een of andere manier weet ik al zeker dat ze achter me staat. De manier waarop ze zegt dat ze hem kent…ik weet niet. Misschien verbeeld ik het me? Ze zegt iets, slikt het in en ziet mijn verwachtingsvolle gezicht. "Ja, die allergie roept hij bij mij eigenlijk ook op" zegt ze en dan schieten we allebei in de lach. Opgelucht haal ik adem. Het ligt niet aan mij, het is niet alleen mijn overgevoeligheid. "Het is wel een goede psychiater schijnt het, maar ik begrijp wat je bedoelt". Wat fijn. "Ik ga iets anders voor je zoeken" zegt ze dan. "Of wil je dat ik nog een gesprek ga hebben met één van de twee?" Ik denk even na. Dan schud ik mijn hoofd. "Nee, ik heb er nu al buikpijn van en denk dat dat niet over zal gaan". "Oke" zegt ze "Bel jij even met het Mentrum dat je ervan af ziet?" Ik lach een beetje. "Ik schrijf een mooi briefje" knik ik. "Dat is goed!" zegt ze. We maken een afspraak voor over drie weken en ondertussen gaat ze in de vrijgevestigde sector voor me op zoek. Ik voel me tien kilo lichter als ik buiten sta. Oh, dat moet ik dan nog wel even bij het Mentrum vertellen natuurlijk!