Het gaat niet goed met me. Dat is me ineens helemaal duidelijk geworden. Ik dacht dat ik het allemaal wel trok, dat ik geen haast had met hulp en nu…. Vorige week was er een vergadering op mijn werk. Het ging over de slechte sfeer op het werk. Ik werd misselijk van alle negatieve punten en probeerde het niet binnen te laten komen. Toen er een opmerking gemaakt werd over de pauzes die te laat begonnen op onze groep waardoor anderen moesten bijspringen bij ons ging het mis. Ik ben huilend weggelopen. Ik schaam me dood. Ik wist niet wat me overkwam. Toen een collega kwam kijken wat er aan de hand was was ik zo overstuur dat ik steeds sneller ging ademen. Ze haalde een bekertje water voor me en mijn tanden klapperden tegen het bekertje. Ik werd duizelig en wist me even geen raad meer. Ze dwong me om rustig te ademen en deed het voor. Ik vroeg even later of ik het wel goed gezegd had en ze zei van wel. Ze was trots op me. De dag erna belde mijn manager wat er aan de hand was. En ze wil maandag een gesprek met me om te kijken hoe we het werkbaar kunnen houden. Ik zie er zo tegenop. Ze zal wel heel raar over me denken.

De reden dat ik zo overstuur raakte is dat het me allemaal teveel wordt. Dat alles op een grote hoop komt en dat er niks meer bij kan. Vorige week had ik een enorme aanvaring met een collega over de pauzes. Ze maakte er zo’n persoonlijke aanval van en dat was zo naar dat ik toen al overstuur was. Mijn manager begreep dat heel goed, maar ondernam geen actie. Ze had op zijn minst kunnen zeggen dat het niet de bedoeling is dat je zo met je collega’s omgaat. Ik durfde haar er niet meer op aan te spreken en heb het erbij gelaten. Maar de opmerking van een andere collega over de pauzes gevolgd door een "sorry dat ik het zeg" was genoeg om dat gevoel weer op te rakelen. Heel naar allemaal. En nu zit ik me op te vreten omdat ik maandag dat gesprek heb.

Ik word gek van mezelf, ik maak mezelf gek. Ik denk steeds dat anderen slecht over me denken en dat wil ik niet. Ik doe mijn best om het iedereen naar de zin te maken en iedereen te vriend te houden. Ik ga constant over mijn eigen grenzen. En als ik dan een opmerking krijg komt dat zo hard aan…..
Ik zit ook steeds op een berichtje van mijn ouders te wachten. Ze laten niks van zich horen en ik ook niet, maar ik krijg er de zenuwen van. Want ik denk dat er iets boven mijn hoofd hangt. Maar echt, als ze nu bellen met een rottig verhaal ofzo dan verbreek ik voorlopig al het contact. Ik kan dat er niet meer bij hebben.

Ik heb een brief geschreven aan de therapeuten van het Mentrum dat ik niet doorga met de therapie en waarom. Ik vind dat ik het heel goed heb verwoord maar ik heb geen reactie gehad, helaas. Ik had gehoopt dat ze me nog eens zouden uitnodigen of in elk geval zouden laten weten wat ze ervan vonden.