"Graag zou ik ons contact op een laag pitje willen zetten.
Groetjes,
***** "

Ik schud mijn hoofd bij het lezen van dit mailtje. Waar is ze nou in godsnaam mee bezig? Er was een discussie gaande via de mail waar allerlei mensen aan deelnamen. En toen kwam ineens de vraag wat mijn mening nu was. Dus toen mailde ik dat ik nog niet van gedachten veranderd was en legde uit waarom. Dat mailtje was voor iedereen bedoeld. Niet gericht op haar en al helemaal niet op haar persoonlijk. Zij heeft een functie in deze kerk en zij is begonnen met deze discussie. Ze is laaiend over mijn reactie. Ik ben verbijsterd en probeer haar uit te leggen dat er niks aan de hand is. Ik ben helemaal niet verongelijkt en ik sla geen onaardige toon tegen haar aan. Ik geef gewoon antwoord op een vraag en helemaal niet op een nare manier denk ik. Waar gaat dit over? Ze wordt op alle fronten tegengewerkt. Oja? Maar waarom is ze dan nu zo kwaad op mij? Ik heb haar toch niks misdaan? Daar denkt zij anders over. Ze kwam af en toe bij me zodat ik mijn hart kon luchten. En de laatste keer kwam ik na afloop van het gesprek nog met een opmerking waarin ik uitlegde dat ik niet goed begreep dat ze nooit iets heeft gedaan met een klacht van mij. Dat was geen klacht over haar, maar ik begreep niet goed waarom ze het niet besproken heeft met het bestuur. Dat hoort toch bij haar functie? Maar misschien had ze wel een goede reden, dus ik vroeg het gewoon. Het was absoluut geen verwijt. Maar ze was duidelijk van slag door die vraag. En inderdaad. Dat is nu de achterliggende reden voor deze mail. Ze is klaar met me. Niet heel professioneel. Ze hoeft niet bij me te komen, ik vind het sowieso te ingewikkeld worden. Alles wat ik zeg legt ze uit als een persoonlijke aanval op haar en hoe vaak ik ook uitleg dat dat niet zo is en dat ik toch dingen tegen haar moet kunnen zeggen als we een goed contact hebben, het helpt niet. Ik had zelf het contact op een laag pitje gezet. Zag haar in de kerk en zei haar vriendelijk gedag, stelde een vraag over de dienst etc. Dat was het. Ik mailde haar niet meer over wat er in mijn hoofd omging. Ik vroeg haar niet om langs te komen. Ik hield een beetje afstand. Er verandert dus niks. Alleen het feit dat ik nu niet meer normaal met haar om kan gaan. Ik mail terug dat ik het graag wil uitpraten maar ze hoeft met mij niks uit te praten. Ze is niet boos, alleen haar grens is bereikt en ze had gehoopt dat het anders zou aflopen maar ze kan er niet meer tegen. Ik blijf verbijsterd. En boos. Eigenlijk ben ik woest. Ik heb echt niks verkeerd gedaan. Oja natuurlijk heb ik wel eens gereageerd en dacht ik achteraf dat ik het beter anders had kunnen formuleren. Maar ik heb van haar zoveel mailtjes die ik hoofdschuddend heb gelezen. En niet alleen ik. Ik mail haar nog een keer en geef aan dat ik wel behoefte heb om dingen uit te praten. En dat we daarna het contact puur zakelijk houden. Om alle twijfels weg te nemen dat ik iets van haar wil. Ik heb mijn best gedaan. Meerdere keren gezegd maar ik mag toch een andere mening hebben? Daar gaat ze niet op in. Ze begrijpt mijn standpunt niet, dat kan, maar dan hoeft zo’n discussie toch niet zo te escaleren?

Als we elkaar vanavond tegenkomen op de koorrepetitie zegt ze niks. Ik ook niet. Wat valt er nog te zeggen? Ze is heel vrolijk, maar ik verdenk haar er ernstig van dat ze zich vooral niet wil laten kennen. En ik ook niet. Ik ben doodmoe, maar het zingen gaat lekker. De andere mensen die betrokken waren bij de discussie zeggen dat ik het even moet laten rusten. Ze hebben gelijk. Laat maar gewoon zo. Ik heb er zo genoeg van. Er zit genoeg in mijn hoofd. Zij moet eruit en snel. Maar hoe? Ook al heb ik er een goed gevoel bij dat we het contact inperken, dan nog is dit wel heel kwetsend wat er nu gebeurt. Ik heb dit gewoon niet verdiend. Zo ga je toch niet met elkaar om? Zij is niet boos zegt ze, nou ik wel.