"Je kunt bij ons op de wachtlijst komen" zegt de psychotherapeute als ze mijn hele verhaal heeft aangehoord. Opgelucht hang ik op. Ik heb hier een goed gevoel bij. In deze praktijk zit de psychologe waar ik na de bevalling lange tijd ben geweest en zij had meer mogelijkheden dan alleen gesprekken. Ze doet ook emdr. En misschien kan ik op een andere manier met mijn probleem aan de slag in deze praktijk. Ik sluit de gesprekken bij de huidige psychologe af omdat ik nu weet waar ik straks terecht kan.
Maar een paar weken later belt de psychotherapeute opnieuw. Nu al plek? Nee, iets anders. Ze heeft een lang gesprek over mij gehad met de psychologe die mij kent en bij hen werkt. Ze heeft uitgelegd dat ik lang bij haar ben geweest en dat ze heel veel heeft geprobeerd maar dat het niet gelukt is om de dingen om te buigen. Om een lang verhaal kort te maken: ze zien het niet zitten dat ik bij hen in therapie kom. Ze verwachten niet dat ik bij hen verder kom en raden me het mentrum aan. Dat doe ik niet en dat zeg ik ook meteen. Ik heb in ons vorige gesprek uitgelegd hoe ik me daar voelde en ook dat ik niet aan de verplichting kan voldoen om elke week aanwezig te zijn. Toch lijkt het ze het beste als ik die groep ga doen bij het Mentrum. Ik ga nog even in discussie over hun beslissing, maar dan heb ik geen zin meer. Ze zegt dat ze iets wil overleggen, maar de boodschap is dat ze me niet aannemen. En als zij het niet zien zitten wil ik daar ook helemaal niet in therapie want dan gaat het zeker niet lukken. Maar ik blijf toch gefrustreerd en overweeg om nog een mail te sturen. Alleen loop ik dan het gevaar dat ik mijn boosheid op de verkeerde projecteer. Maar ik voel me wel in de steek gelaten. Nu heb ik niks meer. Nu mag ik het alleen uitzoeken.
Ik heb iets gehoord van een paar mensen over familieopstellingen. Ik ga googlen en kom een praktijk in de omgeving tegen die dat doet en ik stuur een mail met mijn verhaal. Ik schrijf er ook bij dat ik bij psychotherapeuten niet terecht kan omdat ik teveel individuele therapie heb gehad. Ze hebben er geen vertrouwen meer in. Nu maar afwachten wat het antwoord zal zijn. Er moet toch een manier zijn om van mijn boosheid af te komen? En nu lijkt het net alsof ik er mijn best niet voor doe. Ik heb zelfs gesprekken gevoerd met mijn ouders om dingen helder te krijgen of uit te praten. Maar het enige wat zij zeiden was: "We hebben het allemaal zo goed bedoeld. En alle ouders maken fouten, dat kunnen we niet terugdraaien, dus we gaan niet in op jouw verwijten". En daar kan ik niks mee. Want je kunt pas dingen uitpraten als je er echt over praat. En je kunt niet zeggen we gaan het alleen over de toekomst hebben! Ik ben nog steeds heel verdrietig dat het niet meer heeft opgeleverd.

We zijn een tijdje geleden nog een dagje op bezoek geweest bij hen. Dat ging best goed. Ik kreeg daarna ook een mail van mijn moeder dat ze het zo leuk hadden gevonden en dat ze genoten van onze dochter. Ik moest even naar de winkel en in die tijd hebben ze veel foto’s gemaakt van oma met haar kleindochter. Ze weten dus hoezeer het mij stoort dat ze dat doen. Aan de ene kant houden ze dus rekening met me door het niet te doen als ik er bij ben, aan de andere kant vind ik het een beetje stiekem. Maar ik besluit dat punt los te laten. Waar het echt om gaat is dat ik moet leren accepteren dat ze nooit zullen veranderen. Dat ze dus nooit kunnen laten zien hoe blij ze voor me zijn dat ik moeder ben. Dat is precies wat ik mis. Maar ik zal die genoegdoening van hen niet krijgen. Ze zullen hooguit proberen mij tegemoet te komen, maar ik wil dat het van binnenuit komt. Ik moet accepteren dat dat niet lukt. En ook de vraag loslaten waarom het niet lukt. Ik blijf het me afvragen en ik word er gek van. Betekent het dat ze niet om me geven? Of dat ze zichzelf belangrijker vinden dan mij? Ja, dat laatste zeker. Maar ik moet leren om dat niet erg te vinden. Het gaat ze niet zozeer om mijn dochter, maar om zichzelf. En misschien is er een manier om die boosheid los te laten. Maar ik heb daar wel hulp bij nodig. Ik heb alleen geen idee meer van wie.

Ik merk dat mijn moeder haar best doet in die mail. Ze kiest haar woorden zorgvuldig. Ik mail iets terug. Ik weet niet meer wat. Alleen dat ik er niet in gezet heb dat wij het ook heel leuk vonden. Ik ga niet liegen. Ik krijg daarna geen antwoord meer.
Prima zo.

Mijn vriend reageert geirriteerd als ik begin over de therapie. Wat een onzin. Ik moet gewoon zelf bepalen wat ik wil en niet wil. Als ik iets niet wil dan zeg ik tegen mijn ouders ik wil het niet. En als ze vervelend doen verbreek ik gewoon het contact. Ik ben even geirriteerd over zijn onverschilligheid. Maar ergens zit er wel wat in. Ik ben baas over mijn eigen leven. Zij hoeven niet mijn leven te bepalen. En ik moet eens ophouden met me alleen maar druk te maken over wat zij van mij denken.
Ik heb ze gemaild dat ik steeds denk dat ze mij een slecht mens vinden. Ze hebben wederom niet geprobeerd dat uit mijn hoofd te praten. Ach, dat soort dingen moet ik bij hen laten. Maar ik zou het fijn vinden als iemand me kan helpen daarbij.